Fleet Foxes laat Paradiso exploderen

fleet_foxes_paradiso

Foto: Kim Erlandsen (creative commons)

Door bijna iedere popjournalist werd het gelijknamige album van Fleet Foxes aan het begin van dit jaar als nummer 1 op hun album toplists gezet. Iedereen die je over de Seatllese band hoort is lovend. Fleet Foxes stond een jaar geleden nog in de kleine zaal van Paradiso. Een hype later verkopen ze tweemaal Paradiso (grote zaal) uit. Gisteravond kon ik met eigen oren en ogen ervaren wat deze band zo goed maakt.

In de basis grijpt de band terug naar prachtige versmeltingen van vocalen. Wat we goed kennen van meester Wilson in zijn tijden bij de Beach Boys. Tijdens het Paradiso concert moest ik denken aan het meesterwerk van Brian Wilson, Smile. Het is bij lange na geen ‘Smile’ wat Fleet Foxes neerzet maar de benadering was voor mij het zelfde. Prachtig mooi, meeslepend, bijzonder en niet goed te bevatten of te pakken. Geen scheurende riffs. Geen logische schema’s. Maar wel kloppend en begrijpelijke muziek.

Zo nu en dan staat Robin Pecknold (frontman) solo op het podium om een wijsje te spelen. Hierin heeft hij wat weg van Bob Dylan. Zowel tekstueel als in zijn gitaarspel. Zijn strottenhoofd weet hij ook goed te gebruiken: wat een volume kan hij doseren. Eén song speelt hij zelfs zonder microfoon en is voor de hele zaal goed hoorbaar.

Qua bandleden valt de drummer Josh Tillman op. Niet alleen heeft hij tijdens deze snikhete dag een korte broek aangetrokken, zijn drum-skills zijn impressive. Alle vier zijn ledematen zetten hier en daar onafhankelijk van elkaar ritmes neer. Drummer en percussionist in één. Ongelofelijk. Daar komt nog de dynamiek is bij. Dynamiek is sowieso iets waar Fleet Foxes in gloreert.

Toch wil ik niet helemaal mee in de ‘perfectie’ die ik overal om mij heen lees of hoor. Over een heel album c.q. concert gaan de ‘oeh’s, de ‘ah’s en de ‘ieh’s op den duur irriteren. De opbouw van steeds ‘a capella’ een song oehend of ahend in zetten, of bij gaten in een song deze opvullen met ieh’s of oeh’s, mag van mij origineler. Krijgt daardoor een te kerkelijk imago.

De irritatie is groter wanneer je tijdens de kwetsbaarheid van Fleet Foxes’ songs mensen ongegeneerd er door heen hoort ouwehoeren. Deze tuthola’s of boerenlullen zouden, maak er een ritueel van, een concertverbod moeten worden opgelegd! Ik ben de ceremoniemeester…

Dit staat in schril contrast met de explosies die volgen na een goed uitgevoerd nummer. De band weet niet hoe vaak ze het publiek moet bedanken voor het weer enigszins stil wordt. Waardering. Daar doe je het stiekem als muzikant toch allemaal voor?

Bijzonder vind ik dat nu ik Fleet Floxes live heb gezien anders naar het album luister. En door die verandering ik nog meer prachtigs hoor, wat ik eerder niet had opgemerkt.

Prachtig mooie en boeiende band: Fleet Foxes.

Say Something

Your email address will not be published. Required fields are marked *