Maceo Parker blaast Tivoli van zijn grondvesten

maceo_tivoli

Gisteravond (vrijdag 16 oktober) betrad Maceo Parker het podium op de Oudegracht in Utrecht om een eenmalig concert te geven in Nederland. Bekendheid kreeg funk-saxofonist Maceo in de blazerssectie van James Brown en later bij Prince. Zijn eigen werk typeert hij als 98% funk en 2% jazz. Gelukkig mag Maceo in Nederland nog twee jaar doorwerken (hij is 65), want ondanks de respectabele leeftijd weet hij een energie en een groove over te brengen. In een meer dan twee uur durende set: ongelofelijk!

Een impressie van wat je gemist hebt, en een groeiende ergernis van een steeds vaker geconstateerd fenomeen in de Nederlandse muziekcultuur: waardeloos publiek.

Wat weet mijnheer Parker het publiek te bespelen. Deze funker pur sang maakt van hele kleine simpele riffjes een dampende groovepot die urenlang kan b(r)oeien. Telkens weer weet hij het publiek bij de muziek en de band te betrekken. Het enthousiasme wat hìj uitstraalt, dwingt je om mee te dansen en lawaai te maken.

Dynamiek is een van de sleutelwoorden van de frisheid van zijn songs. Door hier en daar abrupt terug te gaan in volume of intentie, krijg je een enorme drift als hij de band weer laat exploderen. En de blazerssectie weet daar keer op keer raad mee met steeds maar weer boeiende solo’s.

Om maar niet te beginnen over de ritme-sectie. Tonnetje rond, niet omheen te lopen, komt de bassist het podium op. Stoïcijns pakt hij zijn basgitaar. De gitarist lijkt het allemaal niet zo serieus op te vatten. Met nadruk op lijkt. De drummer zit klaar. En vanaf het moment dat een van deze drie jongens hun snare(n) beroeren, hell yeah, swingt het van minuut een tot het end. En strak! Deze zware jongens speelde met menig groot funkartiest en dat hoor je. Misschien is het voor hun inmiddels een kunstje, maar dit kunstje wordt in de puntjes beheerst.

Aan het grote feest lijkt geen einde te komen. Bijna op het einde van de set gaat het mis. Iemand gooit een beker bier (zonder bier) richting Maceo. Het gezicht van de saxofonist gaat direct op onweer, en een boe-geroep en gejoel barst los. Het einde van de set is bereikt. Praktisch iedereen wil een toegift. Ik ben bang dat podiumbeest Maceo niet meer terugkomt na dat incident. Toch komt hij, na mijn eigen vingers krom gevloten te hebben, terug met z’n band. Het eerste toegift is nog niet begonnen of een tweede beker/blikje beland ergens in de buurt van de frontman.

Of hij negeert het, of hij heeft het niet door. Ik kook van binnen. Maceo ook. Plichtmatig en met veel minder plezier doet hij zijn toegiften. Wanneer hij een prachtig, breekbaar solo nummer inzet is Tivoli verre van stil. Irritant hoor je allerlei geroezemoes, geklets en ge-ssssttt. Maceo gaat er niet eens aan beginnen en breekt het gevoelige nummer af om af te sluiten met de oude kraker Pass The Peas.

In bijna elke recensie die ik schrijf en optreden waar ik dus logischerwijs bij ben geweest, groeit mijn ergernis richting het Nederlandse clubcircuit publiek. Niet gegeneraliseerd ‘het publiek’ maar een bepaald ‘soort’. Waar haal je het gore lef vandaan om 25 euro neer te leggen en vervolgens achter in de zaal je vooral bezig te houden met overleden katten, overspannen werksituaties of gescheiden kleinkinderen. ZOEK EEN CAFE OP! De schaamteloosheid waarmee het gebeurt irriteert me mateloos en het disrespect voor de artiest is killing. Kunnen we deze trend tot ommekeer brengen en dit ‘soort’ door beveiliging naar buiten laten trappen?

Ik hoop dat Maceo -inmiddels in Frankrijk- zijn ergernissen te boven is. Als de mijne zijn opgetrokken blijft een verrukkelijk gevoel over van funk zoals het hoort: repeterende gelukzalige groovende riffs die van je heupen en voeten ongecontroleerde projectielen maken. Men! Wat hou ik van Maceo Parker en zijn muziek.

6 comments on “Maceo Parker blaast Tivoli van zijn grondvesten”

  1. It’s amazing to pay a visit this site and reading the views
    of all colleagues on the topic of this post, while I am also zealous of getting familiarity.

  2. This is a very intriguing post, I was looking for this information. Just so you know I located your web page when I was doing research for blogs like mine, so please check out my site sometime and leave me a comment to let me know what you think.

  3. Mooie samenvatting van afgelopen vrijdag. Ik heb het er vanmiddag nog over gehad, Maceo heeft geweldig gespeeld, ik stond godzijdank bij een gezellige groep mensen vrij vooraan, maar dat geklets, en die bekers bier hebben wel voor plaatsvervangende schaamte gezorgd…
    Vraag is of het geluid wel zo goed was wanneer het geroezemoes zo hoorbaar was en ik hoop dat maceo nog een keer terug wil komen, hoewel ik het me af vraag na vrijdag.
    Verder ben ik wel compleet uit mijn dak gegaan… 🙂

  4. @Geert get carried away! Altijd leuk om bevlogen stukken van je te lezen.
    Het is niemands intentie of voordeel als clubzalen schouwburgen worden. Maar. Een concertbezoek in Parijs heeft mijn deuren geopend. Daar werd ook onderling gepraat, maar was de focus, aandacht en mindset: ik kom hier voor de artiest.

    Tuurlijk moet een artiest een show waarmaken. Als hij, zoals bij Paul, er een potje van bakt, snap ik dat je aandacht en mindset veranderd.

    @Roy onbegrijpelijk inderdaad.

  5. Goed verslag, en ik ben het er helemaal mee eens. Ik heb me ook enorm geergerd aan het constante geklets om me heen, vooral tijdens de rustige nummers. Tuurlijk, het is geen schouwburg, maar af en toe had ik moeite om Maceo te horen en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Men neemt niet de moeite om elkaar dingen in het oor te zeggen, maar staat gewoon hard tegen elkaar te roepen. En niet een of twee mensen, maar hele groepen. Echt heel vreemd.

  6. Mooie recensie en ellendig dat zo’n biergooier de sfeer voor artiest en publiek moet verpesten. Analoog aan het ‘stadionverbod’ zou ik zeggen: ‘zaalverbod’.
    Maar al deel ik je ergernis t.a.v. storende elementen in het publiek: laten we er geen schouwburg van maken en (binnen grenzen) iedere clubcircuitbezoeker lekker zijn eigen gang laten gaan. Als het zelfreinigend vermogen van het publiek geen effect heeft, zal de artiest in kwestie handig in moeten spelen op de situatie door de zaal voor zich te winnen en de rotte appel buitenspel te zetten. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar toch, ook ‘de zaal bespelen’ is een kwaliteit van de entertainer. Volgens mij heeft Maceo Parker dat goed onder de knie.
    Wat een hemelse funk overigens. Doet me met huivering denken aan menig koud-van-het-conservatorium-lichtemuziek-coverbandje dat dit soort dingen covert; haalt het niet bij iets als dit: the real thing, ongeëvenaard! En terugkomend op mijn eerdere punt: dit soort muziek -hoe gelauwerd de vertolker ook is- hoort in een passende omgeving, waarin wat mij betreft gewoon over ‘overleden katten, overspannen werksituaties of gescheiden kleinkinderen’ gepraat mag worden, en ondertussen (want het één bijt het ander niet) genoten kan worden van muziek.
    Een ergernis die ik persoonlijk heb, is dat door de wol geverfde muzikanten nog wel eens de neiging hebben om een programma af te draaien dat muzikaal gezien misschien van topniveau is, maar niet uitblinkt in voeling met het publiek. Zo zag ik vorig jaar Paul Carrack, die ik hoog acht, een plichtmatige dus teleurstellende show weggeven. Ik denk op zo’n moment: ‘waar haal je het gore lef vandaan om 25 euro’ te vragen voor een show die voor jou misschien wel de zoveelste op rij is, maar voor je publiek vaak een eerste kennismaking? Routine is de dood, Improvisatie is king.
    (sorry, got a bit carried away, as usual;-)

Say Something

Your email address will not be published. Required fields are marked *