The Future of Labels

esns10_flesjes

Nog steeds in de reeks van verslagen van Unconvention, Eurosonic/Noorderslag (verslag 1 en verslag 2) een post die zijn eigen plek heeft verdiend. Aangekomen bij ‘The Future of Labels’ was de zaal propvol en mocht ik er aanvankelijk niet meer bij. Toch naar binnen gegaan en mij ergens op de grond genesteld om naar de gevestigde ‘record companies’ te luisteren. De opmerkelijke statements die ik zittend op de grond tot mij kreeg waren op zijn minst ‘spannend’ te noemen.

Vanwege oponthoud door de drukte kwam ik binnen toen de drie mannen zich al hadden voorgesteld. Paul van Rooij (Target Media), Raymond van Vliet (Cloud 9 Music) en Alain Verhave (CNR Entertainment) zaten op de stoelen om hun visie en ideeën te delen. Zij werden net uitgedaagd door de moderator om te kiezen voor een scenario hoe zij in de toekomst te werk zouden gaan toen ik mijn plekje op de grond gevonden had. Ze hadden de keuze uit deze vier:

  1. Become a bank
  2. All right(s) now [360 degrees model]
  3. Live / concert promotor
  4. Become a coach [of 3 or 4 talents]

Raymond was de eerste die een keuze uitsprak. Nummer 2.
‘We sell less records, we need to get our investments back.” was de eerste statement om de keuze te beargumenteren. Hij vervolgde zijn pleidooi: “They (artists) need a label to get their music out there. We, as a record company, do all we can to get the record out (network). How can you do it on your own? How can you fix it on your own? You need the record company to get on DWDD.”

Omdat ik als enige artist manager in de zaal zat, en ik het pertinente onzin vond, raakte ik ‘in gesprek’ met Raymond. Volgens mij heb je een verhaal nodig om in DWDD te komen, en niet een platenmaatschappij. Ik vroeg hem daarom ook wat nou daadwerkelijk de ‘added value’ is van een record company in 2010.

Helaas werd in plaats van antwoord te geven op de vraag vooral benadrukt dat ik als manager van beginnende artiesten ‘ze’ toch echt op den duur wel nodig zou hebben. Maar argumentatie bleef uit. Een Nu.nl journalist(e) schrijft over mijn reactie: “…krijgt bijval van een manager die de platenlabels slechts als een onnodige kostenpost ziet. Internet biedt genoeg gelegenheid om muziek onder de aandacht te brengen en te promoten. Alle andere werkzaamheden kan hij zelf.” [volledige stuk]

Om het gesprek weer wat te wenden wordt Paul om zijn keuze gevraagd, en hij kiest optie 2. Paul is net zoals Raymond overtuigd van het feit dat ‘op den duur’ je een platenmaatschappij nodig hebt. Oplettend blijf ik met digitale pen en papier wachten op de uitleg ‘waarom’, maar krijg geen input.

De moderator vraagt of er artiesten in de zaal zitten, en een Deense nationaal bekende artiest krijgt de microfoon om te reageren op wat tot nu toe gezegd is: “Maybe, uhm…like… today, I wouldn’t have signed a contract with major label (Sony?) in Danmark. The efforts the label did are disappointing. But because I needed money, I signed the deal.” Ze vervolgt: “What about a better relationship? More personal?”

Alain reageert daarop, die overigens ook tussendoor voor optie 2 had gekozen. Hij pakt een schep en graaft in mijn optiek mee aan het graf waarom platenmaatschappijen het moeilijk zullen gaan krijgen: “We are a big label, so… we can’t talk to everyone in specific.” Hoe kom je als label dan achter de behoeftes van artiesten? [dit grafiekje is een mooie aanvulling hierop]

“What does a record label do for the consumers?” vraagt moderator. Raymond komt met de meest opmerkelijk opmerking van geheel Eurosonic/Noorderslag en heb deze dus letterlijk genoteerd: “The consumers need a record label otherwise there won’t be music.”…huh?! Muzikanten zijn inderdaad ook overbodige luxe.

Iemand uit het publiek reageert: “We need labels, as long as they are up there. If they are gone, not much will be lost…” Interessante hypothese. Misschien het ‘proberen’ waard. Een staking van drie maanden bij de labels, net zoals de scenarioschrijvers voor series in Hollywood een tijdje terug. Als de muziekwereld instort, weten we direct wat hun meerwaarde is.

Op de vraag wat de mannen doen over tien jaar antwoordt Raymond: “I would probably do exactly the same. Releasing physical products. Maybe on demand? […] And in the future we are all streaming music, and labels and publishers get their well-earned share.” Paul voorziet ook een ‘streaming’ wereld over tien jaar.

Het panelgesprek kreeg de lading van het moeten verdedigen als platenmaatschappij. Naar mijn mening zet de industrie zichzelf in deze positie. Als je op simpele, concrete vragen vooral komt met dooddoeners, geef je geen visitekaartje af. De artiest/muzikant staat steeds sterker in zijn schoenen, wordt mondiger en weet meer en meer wat hij waard is. Wil een artiest iets van die waarde afstaan, dan zal de andere partij moeten aantonen waarom hij het geld waard is. Flexibiliteit in contracten zou wel eens de toekomst kunnen zijn…

Say Something

Your email address will not be published. Required fields are marked *