Op die vraag geeft The New Rockstar Philosophy (website) antwoord. Een handige en laagdrempelige manier om je muziek breed meer bekendheid te geven, is de ‘blogosphere’. Lukraak blogs gaan mailen met de vraag of ze misschien aandacht aan jou of je muziek willen schenken is allang niet meer van deze tijd. Maak daarom gebruik van deze tips en websites om je muziek te promoten in een specifieke muziekscene.

Het is niet zo heel moeilijk.

1. Ga naar een ‘music blog aggregator’. Bijvoorbeeld Hypem.com of Elbo.ws
2. Bij ‘zoeken’ type je bands neer waar je geïnspireerd door bent, of die ongeveer zo als jouw muziek klinken of op een of andere manier een relatie met jouw product hebben.
3. Je klikt op de resultaten.
4. Zoekt de contactinformatie op de website en begint zo met het bouwen van een blog-database die wel eens interesse in jou / jouw muziek zouden kunnen hebben.

Misschien denk je nu enkel en alleen vanuit 3voor12, maar er gaat op deze manier een grenzeloze wereld open aan muziekblogs die in hun niche ongelofelijke veel volgers kunnen hebben.

[originele post op The New Rockstar Philosophy]

Erwin Blom: “Kees de Koning is eigenaar van Top Notch, het label dat langzamerhand zijn vleugels van hiphop naar andere terreinen aan het uitslaan is. Ook is hij manager van Anouk en verantwoordelijk voor Artist & Repertoire bij Universal. Een bevlogen aflevering van Top Names waar de liefde voor muziek vanaf spat. [...] De Koning komt niet uit een tijd waarin de plaat- of cd-verkopen enorm waren en heeft dus de afname van verkoop nooit hetzelfde als anderen ervaren. Hij vindt dan ook dat we in een mooie tijd leven. [...]

Verplichte kost voor wie van muziek houdt!”

David Rose schreef een blogpost op KnowTheMusicBiz.com waarin hij het profiel van een 21ste eeuw manager beschrijft. Niet alles omvattend, maar wel de kern van een moderne bandmanager.

Met enkele gigs in een jaar is een envelop en een pen voldoende om je optredens bij te houden. Wanneer je steviger aan de weg timmert en je krijgt meerdere aanvragen per maand te verwerken, dan is een gedegen administratie een vereiste.

In deze blogpost vind je de optreedadministratie die ik gebruik om overzicht te houden in alle gigs van verschillende bands die ik manage.

Een korte uitleg over de optreedadministratie.

In de Excel-sheet vind je een tool waarmee je handig je gigs kan organiseren. Met een beetje common-sense wijst alles zich vanzelf. Een paar aandachtspunten om de functionaliteit van de sheet ten volste te benutten.

1. Voer de ‘datum’ als volgt in: 01-01-12. Automatisch wordt er de juiste dag aan toegekend.
2. Voer bij ‘gage’ altijd een kaal cijfer in; geen punt, komma of euro-teken.
3. Bij ‘status’ heb je de keuze uit drie mogelijke invoeren die automatisch in opmaak veranderen
1. CONFIRMED (groen)
2. PENDING (oranje)
3. CANCELLED (rood)
4. De kolommen die gaan over ‘beschikbaarheid’ zijn vooral handig bij een (grote) band die er verschillende agenda’s op na houden. Een vinkje kan je overigens op de Mac met de sneltoets ‘alt + letter v’ toevoegen. Ook hier wordt de format automatisch aangepast en zijn de volgende mogelijkheden toegevoegd:
1. Beschikbaar
2. Niet beschikbaar
3. Vervanger nodig
4. Bandlid niet nodig voor dit optreden
5. De laatste kolom is ingericht om je te helpen herinneren hoe de status van de betaling ervoor staat. Je kan hier ‘SEND’ en ‘PAID’ invoeren.

Als manager van meerdere bands, of als je zelf in meerdere bands speelt, kan je verschillende tabbladen maken en zo de boel georganiseerd en gescheiden houden. Verder zijn de kolommen modulair en kan je zelf naar behoefte een kolom toevoegen.

Met soms zes optredens van verschillende bands in één week zweer ik bij deze administratie om overzicht te houden in wie waarheen moet en met welke opdrachtgever ik wat heb afgesproken. Gebruik deze handige administratie en deel vooral je ervaringen waar je verbeteringen of aanvullingen ziet.

   [DOWNLOAD DE MUSIC UNITED OPTREEDADMINISTRATIE v 1.0]

De meest populaire post van deze blog heeft een update nodig. Veel mensen bezoeken deze weblog om te kijken hoe je als artiest zelf je digitale distributie regelt. Want hoe krijg je je muziek in iTunes of op Spotify?

Sinds de post in 2010 over digitale distributie is er veel veranderd. In deze post een update met nieuwe mogelijkheden om je muziek online op zoveel mogelijk plekken te verspreiden.

In de vorige post bespraken we de mogelijkheden van je distributie bij/via NORMA, CD Baby, TuneCore en SongCast.

Je distributie via NORMA regelen wil ik afraden. Waarom? “NORMA rekent slechts 15% handelingsfee over de ontvangen opbrengsten. Voor verkoop binnen Europa komt dat per track in de meeste gevallen neer op €0,10 voor NORMA. Het restant – €0,61 per track – is bestemd voor u.” Niet alleen het percentage dat men pakt maar ook de beperkte digitale distributie is een goede reden om verder te kijken. Naast iTunes wil je je muziek in meerdere digitale (streaming)winkels hebben liggen.

CD Baby levert wel aan meerdere digitale partijen maar pakt een ‘whopping’ 25% van je digitale inkomsten. Daarbij vraagt CD Baby nu een bedrag voor het aanvragen van een UPC/EAN code. Een code die we beter kennen als de barcode. Iets wat je zeer waarschijnlijk goed kan gebruiken.

Tunecore en Songcast hebben zich doorontwikkeld en lijken opeens interessante(re) partijen te zijn. Songcast geeft gratis EAN/UPC codes uit en je ontvangt 100% van je royalities (inkomsten uit muziekdownloads/-streams). Echter hanteren zij een abonnementsmodel waar je iedere maand $6 dollar moet betalen. Daarbij komen ook nog kosten voor het uploaden van een single of een album. Songcast lijkt daarom alleen geschikt voor mensen die maandelijkse meerdere singles/albums uploaden.

Nog een gegadigde voor je digitale distributie is Tunecore. Geen maandelijkse kosten, geen royalties die je afstaat en een gratis UPC/EAN code. Echter vraagt Tunecore een vast bedrag per single en album. $9,95 per single, $49,95 per album. Per jaar. Dit lijkt me zeer onaantrekkelijk als je album niet meer populair is en nog nauwelijks streams of downloads heeft.

Daarom ben ik verder gaan kijken en kwam ik uiteindelijk uit bij Zimbalam. Breed uitgezette online-distributie kanalen. Geen maandelijkse kosten. Geen jaarlijkse kosten per album. Gewoon ‘up-front’ betaal je €24,99 per single (best prijzig), en €34,99 per album. Sinds kort pakt Zimbalam wel 10% van de royalities.

Je online distributie kan je zeer gemakkelijk zelf regelen. Je wikt en weegt de kosten van verschillende partijen en kijkt wat het beste bij je profiel past. Het voordeel van een service als Zimbalam naast de distributie is het kunnen inzien van allerlei interessante statistieken van je muziek.

Als laatste waar je nog op kan letten zijn de kosten voor het verwijderen van digitale producten. De diverse aanbieders bieden daar ook weer diverse prijzen voor om je muziek digitaal ‘uit te wissen’.

Deze lijst is lang niet compleet en per maand komen en weer nieuwe partijen bij. Deel vooral je eigen ervaringen in deze post. Zijn er andere (nieuwe) distributeurs die je muziek breed verspreiden tegen (nog) betere voorwaarde? Laat het ons weten!

Let op: tijden veranderen snel op het internet, dus de prijzen en voorwaarde ook. Check altijd nog een keer goed de voorwaarde om te kijken of de informatie op deze website nog wel overeenkomt met de ontwikkelingen van de digitale distributeur.

Contracten scoren. Die dan weer goed doorlezen. Geïnteresseerde aan de telefoon een prijsopgaaf geven. Proberen de gezamenlijke visie en missie te waarborgen. Dit is een kleine greep uit het leven van een manager losstaand of dit in de muziekindustrie is of in een andere branche. Wat ik mij de afgelopen jaren meer en meer realiseer, is dat de (band)manager veel meer skills moet hebben op een geheel ander vlak. Psychologie.

We gaan in therapie…

In groepsverband ontstaan er altijd problemen omdat er verschillende visies of gevoelens bij een bepaald onderwerp spelen. Bij een band is dat niet anders. Sterker nog, er wordt niet gehandeld in staatsobligaties of IKEA-meubelen, maar het product is jouw eigen creatieve en zo vaak gevoelige songs. Daar wil je wat over te zeggen hebben.

Maar het uiten van deze gevoelens aan mede bandleden daar zit een doorsnee muzikant niet echt op te wachten. Een paradoxaal gegeven want vaak is de muziek een aaneenschakeling van emoties. Menigmaal wanneer ik met een willekeurige band aan tafel zit vraag ik wel eens: “Hebben jullie hier wel eens over gesproken?” Het antwoord laat zich raden. En als er dan al over gesproken is, is het geëscaleerd, doodgezwegen of weg geschoven omdat er gerepeteerd moest worden.

Coachings die ik doe of vergaderingen die ik voorzit met de bands die ik vertegenwoordig hebben sterk het karakter van groepssessies. Ik vind namelijk dat een goede manager een zodanige betrokkenheid moet creëren zodat hij/zij weet welke issues spelen binnen een band. Eigenlijk onder het mom van het is beter te voorkomen dan te genezen.

Die issues kunnen allerlei gradaties hebben. Irritaties tussen bandleden onderling, verdeling van auteursrecht, het inladen van de bus, het gedrag in de oefenruimte, gedrag na een optreden and so on and so forth.

Wanneer ik een vergadering beleg, heb ik van te voren een agenda opgesteld met te bespreken punten. Ik laat ook bandleden agenda opties mailen waar ze het graag over zouden willen hebben.

Eenmaal in de vergadering is het van cruciaal belang dat jij als manager je gaat gedragen als een voorzitter. Dat betekent dat je in eerste instantie geheel in Zwitserland-modus gaat zitten. Volledig neutraal.

Een goede voorzitter van een vergadering zorgt vervolgens dat het gesprek constructief blijft. Je wijst erop als iemand de andere niet laat uit praten of haalt de emotie weg wanneer het te hard op hard gaat of men onredelijk wordt. Je probeert tussentijdse samenvattingen te geven om standpunten of gevoelens inzichtelijk te maken en zo aanknopingspunten te zoeken voor een oplossing.

Mijn eigen mening laat ik zo veel mogelijk op de achtergrond. Ik ben gespitst op ieder bandlid zijn/haar input. Dus ook de stille personen die conflictvermijdend gedrag vertonen. Ik wil weten of zij het eens zijn met gestelde analyse of oplossingen.

Dit soort vergaderingen kunnen soms wel eens uren duren. Daar zit dan ook direct een aandachtspunt. Soms moet een gevoelig onderwerp worden verspreidt over meerdere vergaderingen. Een avondje de boel laten bezinken doet soms wonderen. Ook moet je opletten dat niet ieder agendapunt uitmondt in een emotionele discussie waarbij iedereen zijn of haar plasje moet plegen. Probeer hoofdzaken van bijzaken te scheiden.

Dan rest je nog tot conclusies te komen en die conclusies glashelder te formuleren in afspraken in de notulen. Zo kan er altijd teruggegrepen worden op eerdere afspraken en geeft het de gehele groep een gevoel van rust en saamhorigheid.

Ondanks de uren durende vergaderingen heb ik sterk het idee dat het de band dus veel beter op koers houdt. Tijdens intensieve samenwerkingsperiodes blijkt de behoefte groot aan een neutraal persoon om het gas wat terug te draaien en het kokende water tot rust te laten komen.

Dit ‘nieuwe’ (?) aspect van management vind ik overigens buitengewoon leuk aan het managen of coachen van bands.
Ik vraag me af of hier wel voldoende aandacht naar toe gaat. Tot nu toe lijk ik een van de weinige te zijn die deze intensieve vorm zo hanteert. Er zijn meer dan voldoende ‘best practices’ die goed gedijen in de scene onder managers zonder deze methode.

Of vergis ik me sierlijk?

Al geruime tijd geleden introduceerde ik de eerste versie van de Structool. Inmiddels is dit handige -althans vind ik- systeem uitgegroeid tot een dagelijkse routine die mij helpt bij het verzetten van de bergen werk. Sterker nog, de Structool is gebaseerd op een principe wat in Amerika behoorlijk veel aanhang heeft. Getting Things Done. Een methode ontwikkelt door David Allen.

In deze blog meer over hoe je praktisch en effectief te werk kan gaan en de nieuwe Structool.

Deze Slideshare geeft in het kort weer wat de principes zijn van Getting Things Done.

De Structool zou je logischerwijs kunnen gaan gebruiken na bovenstaande presentatie door te hebben genomen. Het managen van je ‘workflow’ kan je in deze sheet zeer gemakkelijk. Download hem, gebruik hem en kom zeker terug voor suggesties ter verbetering.

Get your things done! [cheesy punchline om mee te eindigen]

 [DOWNLOAD STRUCTOOL v 4.0]

Lees meer over het gebruik van social media als marketingtool, veel gemaakte fouten en hoe je opvalt op het grote onuitputtelijke internetpodium.

Hoe kan je als (amateur) muzikant het beste gebruik maken van social media?
In het woord ‘social media’ zit de beste aanpak al genesteld: sociaal zijn. Social media is niet bedoeld voor reclame makers of keiharde marketeers. Het is een online plek met een potentieel enorm netwerk die je kan activeren door ‘sociale relaties’ aan te gaan.

Als muzikant probeer je naast sympathie voor je muziek ook vooral sympathie voor jou als persoon of band op te wekken. Door gewoon jezelf te zijn en dit te delen met de online wereld.

Wat is volgens jou momenteel het meest bruikbare social media voor muzikanten?
Bandcamp is helemaal up and coming. Zij zijn op dit moment een van de weinige platforms die zowel heel goed luisteren naar de muziekgebruiker als de muzikant, en dit vertalen in een simpele en vooral makkelijk te delen muziek-page. 2011 wordt het jaar van Bandcamp. Daarnaast is Twitter nog steeds een verbluffende katalysator voor je netwerkmogelijkheden en het bereiken van je potentiële fans. Een voor mij nieuw fenomeen is Flattr.

Wat is één van de meest gemaakte fouten?
Teveel en alleen maar over jezelf schreeuwen en daarmee internet als een eenrichtingsverkeer weg zien. Juist het promoten van of oprecht interesse tonen in anderen is ‘sociaal’ internetten. En een fout is teveel focussen op het muziekstraatje. Soms kunnen andere interesses je matchen met mensen online, waarna je muziek gaat opvallen.

Heb je nog tips voor (amateur) muzikanten die gebruik maken van social media?
Ga van een aantal bands/muzikanten die jij goed of leuk vindt, kijken hoe zij zich online gedragen. Hoe zetten ze hun internettools in? Welke content delen ze, en waarom vinden mensen het leuk?

Zijn de veranderingen van MySpace volgens jou positief of negatief? Waarom?
Wat mij betreft is MySpace dood. Een prachtvoorbeeld in hoe gebruiksgemak een platform kan breken. Toverwoord op internet (en eigenlijk ook in de analoge wereld) is: keuze. Ik wil als gebruiker maar ook als consument zelf kunnen kiezen hoe ik mijn muziek consumeer, deel, aanbiedt, verkoop, weggeef en in welke vorm ik dit doe. MySpace heeft naast een beroerde layout maar weinig kaas gegeten van het aanbieden van keuzes, en het hele sociale aspect is verdwenen op de site. Wie neemt die vriendjes en vriendenverzoeken nog serieus, laat staan de grote reclame-plak-zuil van obscene bandjes die je muziek ‘heel erg diggen’ en vervolgens een poster van 600px op je profiel achterlaten. Erg ‘sociaal’.

Welk social media kun je het best voor marketingacties inzetten?
Daar moet je heel voorzichtig mee zijn. Niels Aalberts (EHPO) is een goede marketeer, maar weet dit goed te ‘verbloemen’ in zijn social media inzet. Op Twitter roept hij tekenaars op om illustraties te maken voor zijn aanstaande boek. Mensen zien graag hun werk in een boek verschijnen, en ik hoef de marketing waarde niet uit te leggen van een veelvoud aan tekenaars die over dit boek gaan Twitteren met ‘hun’ illustratie. Kortom, er is een dunne scheidslijn waarbij je voorzichtig moet zijn in reclame uitingen. Als je reclame gaat maken door gebruik te maken van je online social netwerk, zorg dan ervoor dat er minstens dialogen of andere vormen van sociaal gedrag aan vooraf gaan.

Hoe val je als individuele (amateur) band/act op binnen het oneindige internet?
Door je eigen (kleine) groepje mensen te vinden. En dat doe je door donders goed te weten wie je bent, wat je te bieden hebt, en wie daar wellicht op zit te wachten. Ik heb een hekel aan schaapgedrag en juich tegen de stroom in zwemmers toe. Seth Godin zei ooit: “Search for the edges”. Of nog mooier: “Being safe, is risky”. Wanneer je durft anders te zijn, zal het oneindige internet dit ook oppakken om zich mee te identificeren of dit met andere te delen.

Welke (amateur) band/act heeft promotioneel de zaken zo goed voor elkaar dat andere muzikanten hier een voorbeeld aan kunnen nemen?
Pim van de Werken vind ik een erg goede internetgebruiker. Vooral voor zichzelf als muzikant/producer/criticus.

Wat is volgens jou op dit gebied het toekomstscenario?
Glazen bol kijken ben ik niet zo goed in. Als ik een gok doe, denk ik dat social media op zoek gaat naar de verdieping. Niet meer het flitserige of het inhoudloze ‘liken’ van content maar meer naar kwaliteitsrelaties.

De band Krach was in volle gang richting hun albumrelease. Vanaf het begin van dit proces monitor ik het release proces vanuit management ogen op deze blog. Wat moet er geregeld worden, en hoe pakken we dit aan?

[Aflevering 1: preproductie en albumplanning]
[Aflevering 2: in de studio en nadenken over de release]
[Aflevering 3: de bandnaam veranderen]
[Aflevering 4: release & design plannen]
[Aflevering 5: de Kompakt Disk release en steeds meer aandacht]
[Aflevering 6: de platenmaatschappij komt om de hoek kijken]

Vanaf aflevering 5 is de behoorlijke reuring rondom Krach omgeslagen in steeds meer aandacht van pers en industrie. Maanden verder blik ik terug op een zeer spannende maand: december 2010. Boekingskantoor is gekozen, de labels trekken aan m’n jasje. En airplay op de nationale radio nummer 3 wordt er ook niet minder op nu Krach Serious Talent is. Eurosonic én Noorderslag staan op het agenda. Wat gebeurt er?

De prille samenwerking met het strak georganiseerde en professionele Friendly Fire leert ons direct dat de aandacht voor Krach groeit. Zomerfestivals kloppen op de deur, en Roel (boeker Friendly Fire) wil een album release showtour doen. Het plan: klein aantal zalen, in de kleine/kleinste zaal, verspreid over het hele land.

In de maand november zeg ik nog stoer tegen de jongens dat we het zeer waarschijnlijk zonder label gaan doen. ‘Het’ is in dit geval: de plaatrelease. Het albumdesign is afgerond. De planning ligt klaar. De offertes voor het drukken zijn doorgenomen. Morgen, op z’n laatst eind van de week, zet ik de persen aan het werk voor het drukken. Na deze rustgevende gedachten belt niet veel later 3voor12 op.

Na de KD-release is het enthousiasme niet minder rondom de band geworden. De show staat als een huis en het debuutalbum wordt geprezen door de 3voor12-journalisten en hun team. Het enthousiasme spat er van af, en er wordt een voorstel gedaan. 3voor12 wil Krachs clubshow tour ‘Presenteert’ maken, wat inhoud dat 3voor12 aandacht geeft op radio en internet voor deze shows. “Maar hoe staat het ervoor met een label?”, vraagt 3voor12 zich af. Want externe partijen zijn nou eenmaal gevoelig voor het geloof van andere externe partijen.

Toevalligerwijs wordt er op dezelfde dag nog vergaderd tussen PIAS en 3voor12. PIAS, het label wat Krach twee keer toe heeft verteld niet te willen samenwerken. Toenmalig labelmanager Bram Nieskens ging helemaal voor de band, maar kon de anderen binnen “Speel Het Opnieuw Sam” niet voldoende overtuigen. Dus waarom nu wel?

In de meeting tussen 3voor12 en PIAS wordt het dreigende starten van de persen bij Krach in de groep gegooid. Leon Happé (de nieuwe ‘baas’ van de muziekafdeling Benelux van PIAS) krijgt het benauwd en belt mij direct, diezelfde avond nog, op.
Ik beloof hem even te wachten met persen. Even.

Onderhandelen is pokeren
De week voor dit telefoontje drink ik zeer gezellig een kop thee met Cedric van Snowstar. Hij verdient zijn sporen met I Am Oak en Kensington. Mensen met wie hij samenwerkt zijn vol lof over zijn harde werken, en ik merk ook direct dat ik klik met Cedric. Wat volgt is een bijzonder(e) goede aanbieding.

Een dag later zit ik aan tafel met Leon om ook te luisteren naar zijn aanbieding. Ik heb tijdens het gesprek wel ‘wisselgeld’, want het wordt merkwaardig als ik de afwijzingen van eerder het jaar op tafel leg. Waarom nu opeens wel?
Wat volgt is een vlugge onderhandeling want haast is geboden. We besluiten om al handsfree bellend in de auto door te gaan met onderhandelen, omdat we er na 2,5 uur niet uitkomen. ‘s Avonds ligt er een deal waar we beide content mee kunnen zijn. Althans, dat dacht ik.

Gelukkig zeg ik Leon dat ik er nog een nachtje over slaap.

Ik schud de kaarten opnieuw en Leon is daar alles behalve blij mee. Hoe prettig ik de gesprekken ook vindt met Leon, onze wensen liggen te ver van elkaar af. Ik bedank hem voor de tijd en moeite.

Goedbedoelde adviezen van derden krijg ik per telefoon tot me. Maar met de afwijzing van PIAS op zak wil ik me weer naar Cedric wenden en eventuele mogelijkheden bij Rough Trade. Het is tijd om door te pakken, de Krach-trein stopt niet.

En wat valt er nog de volgende ochtend in de mailbox? Een voorstel van PIAS waarin mijn wensen weerspiegelen.

Onderhandelen is pokeren inclusief het bekende bluffen. De andere partij legt namelijk nooit zijn kaarten op tafel, en is als commerciële onderneming opzoek naar het beste (bedrijfs)resultaat. En terecht: de pijp moet roken.

Krach tekent uiteindelijk een pracht deal met PIAS. Belangrijke overweging uiteindelijk vond ik de kracht van het keurmerk ‘PIAS’, de artiestenstal, de enthousiaste mensen met in het bijzonder de perspromotor. Daarbij krijg ik alle ruimte om de gekozen koers te varen en de planning aan te houden die lag.

De samenwerking heeft Krach naar een volgende fase getild. Onderhandelingen zijn pittig, maar sinds het inkt is opgedroogd, is iedereen ontzettend blij met de keuze voor PIAS.

In de volgende aflevering meer over de aanloop naar de release in de samenwerking met Krach en label PIAS.

Om af te sluiten een paar ervaringen op een rij:

• Slaap altijd een nachtje voor je iets tekent.
• Weet wat je wilt.
• Het draait om business in de business. Persoonlijk kan je nog zo goed klikken, het gaat om inhoud.
• Alles is onderhandelbaar. Alles.
• Vraag altijd advies voor een frisse blik. Heb ik ook gedaan.

Spotify heeft bekend gemaakt dat ze nu meer dan 1 miljoen betalende abonnees hebben in zeven Europese markten. Dit maakt Music Week wereldkundig.

15% van de actieve gebruikers betalen nu €5,- of €10,-. Er zijn 6,6 miljoen actieve gebruikers op dit moment, waarbij een actieve gebruiker wordt gezien door Spotify als iemand die de afgelopen maand Spotify heeft gebruikt.

De geruchten gaan al even langer dat Spotify binnenkort in de US gaat lanceren. Een mega-markt. Er wordt gezegd dat de deals met EMI en Sony enkel nog een handtekening nodig hebben, en dat Spotify ook zeer ver gevorderd is met Universal. De deals hebben ze nodig om het muziekaanbod werkelijk universeel te maken.

Ik begrijp werkelijk waar niet waarom de deals nog niet zijn beklonken, en ook niet waarom Amerika(‘s muziek industrie) niet met grote rode lopers en loftrompet Spotify binnen loodsen. Ik zie alleen maar mogelijkheden.

Zie het als kijk- en luistergeld. Met heftig protest werd het bestreden, maar inmiddels vindt iedereen het normaal. Wanneer niet 15% maar 85% van de Spotify gebruikers gaan betalen ontstaat er een gezonde marktwerking. Zeker wanneer het kan doorontwikkelingen naar een ver doorgevoerde, meest eerlijke betaling aan artiest per play.

Ik denk dat de majors niet inzien dat de wereld te allen tijden te ontdekken valt. En Spotify is precies zo’n ontdekkings-tool. En erg belangrijk: met voor zowel de industrie als muzikant een verdienmodel. Digimuziek geeft overigens inzicht in de opbrengsten van Spotify voor de doodgewone artiest.