Maar wat doe je als je een keer in de lift stapt, de deuren sluiten en je staat alleen naast een muziek-bobo? Je hebt samen even de tijd de doden, en als hij vraagt wat je doet, hoe verkoop je jezelf in die luttele seconden?

“You rarely get a second chance for a first impression” dus hier wat tips.

Wat wil ik uit het gesprek krijgen?
“The first goal of any meeting is to get a second one.” In een zeer kort tijdsbestek wil je iemand meegeven wat er bijzonder is aan jou of je muziek. Vermijdt in het gesprek je drang naar details, en benadruk relevantie.

Wat wil de andere?
“Choose those things you know are of most interest to your listener—what your service or product can do for them.” Een boeker inpalmen met een heel verhaal over je rockband, terwijl hij in z’n roster opzoek is naar een balkan-bandje, is niet slim. Peil de interesses van je gesprekspartner.

Ik, ik, ik en ik
Valkuil: aan één stuk door ratelen over jezelf en hoe goed alles (inclusief jezelf) wel niet is. Ten eerste is het niet sociaal, en ten tweede levert het niets op. In een elevator pitch zit een belangrijk stuk over jou, maar een net zo belangrijk stuk is weggelegd voor de andere partij.

“Keep it real”
Stoere verhalen of grootspraak gaat tegen je werken. Blijf dicht bij wat je doet en vooral hoe je iets doet. Uitspraken als ‘volgend jaar wil ik op Lowlands staan’ of ‘ik wil 2000 platen verkopen’ zijn te suggestief en eenduidig: iedere muzikant wil dat.

Wees specifiek
Als je dan vertelt over je succes(en), maak het zo persoonlijk en to-the-point mogelijk. “We speelden voor 200 man, en na de show was meer dan de helft met een CD van ons naar huis: 106 CD’s verkocht!”

Overal op voorbereid
Een visitekaartje, een exemplaar van je CD, of een paar frisse antwoorden op kritische vragen draag je overal met je mee. Andersom ook: stel goede vragen, vraag om contactgegevens of vraag om een andere vorm van een reminder zodat ook jij weer contact kan opnemen met diegene.

Wat is het probleem?
Cruciaal. Als je namelijk iemand anders zijn of haar probleem kan oplossen, ben je binnen. Wanneer je reacties krijgt als: ‘maar wat heb ik eraan?’, dan zit je op het verkeerde spoor. Meedenken hoe de ander er beter van wordt, is zo gek nog niet.

Bezieling en beleving
Zei ik daarnet cruciaal? Dit is misschien nog wel crucialer. Passie. Noodzaak. Onverzettelijkheid. Je wint iemands aandacht niet alleen met de inhoud maar ook de manier waarop je het verteld. Bevlogenheid en andere positieve vibes moeten eerlijk overkomen en je haalt de buit binnen.

Verdere tips of ‘best practices’ zijn meer dan welkom. Mis ik iets in dit elevator pitch verhaal?

Inspiratie c.q. bron: Crafting an Effective ‘Elevator Pitch’

We raakte aan de praat en voordat hij vertrok gaf hij mij een exemplaar van zijn nieuwe boek/essay ‘Van hoge naar nieuwe kunst‘, welke vooral is gericht op de muzieksector. Van de week eindelijk aan toegekomen om is te lezen. Misschien geen wereldschokkende nieuwtjes, maar wel zeer bruikbare en duidelijke punten ter overpeinzing.

Het boekje gaat voornamelijk in op de hoge kunst (kort door de bocht het klassieke concert of een opera voorstelling) en de nieuwe kunst (popmuziek, rap, dance) en dan met name de beleving van deze kunstvormen. Gedrag, sfeer, publiek en ontwikkelingen worden belicht. Hans geeft een paar mooie en onderbouwde bevindingen.

Hans Abbing over het muziek-publiek:

“De doorsnee liefhebber wil geen moeite doen; hij wil vooral meer van hetzelfde. Maar dit geldt niet voor de specialist. Elke kunstvorm kent een kleine groep van specialisten en een grote groep van ‘gewone’ liefhebbers. De specialisten zijn van mening dat echte kunst er alleen is voor mensen, die moeite doen. [...] De specialisten verliezen uit het oog dat het merendeel van de gewone liefhebbers helemaal geen moeite wil doen en ook niet wil leren. Ze kunnen ook genieten zonder details te onderscheiden. Zelfs na eindeloos herhaald luisteren of kijken blijven bepaalde details hun ontgaan. Voor hen is dat geen probleem.”

Als artiest kan je deze constatering nog wel eens uit het oog verliezen. Wil je een publiek benaderen naast ‘specialisten’, houdt dan rekening met de ‘luiheid’ van het publiek. Waarom is Frans Bauer zo belachelijk populair? Simpel. Het is simpel.
Dat betekend niet dat je ook Frans Bauer-muziek moet gaan maken. Integendeel. Naar mijn vrije interpretatie mag je wel kritisch kijken naar je song als je ‘populaire’ muziek wil maken. Maak je het voor het publiek niet te moeilijk?

Wat betreft podium performance en sfeer zegt Hans:

“Het publiek verwacht bij klassieke muziek een zeer goede uitvoering, die van orkest tot orkest maar weinig mag verschillen, en het poppubliek verwacht vooral een persoonlijke uitvoering die sterk verschilt van die van artiesten die hetzelfde werk uitvoeren. Het publiek verwacht eveneens dat de concerten binnen één serie telkens anders zijn. Door een verschillend verlopende communicatie tussen spelers en publiek is dat ook meestal zo. Vooral de sfeer verschilt. Het is niet toevallig dat de critici in de media relatief veel aandacht besteden aan de sfeer tijdens een popconcert.”

Als uitvoerend muzikant heb jíj het meeste vat op de sfeer van je optreden. En dan doel ik niet alleen op de muziek. Creeër ook voor, tijdens en na het concert iets om je concert heen. In Nederland, is mijn ervaring, komt het (muziek)café-publiek eerder naar het muziekoptreden vanwege de sociale gathering, dan dat het de moeite wil doen de muziek te ontdekken. In de basis moet jouw muziek zichzelf verkopen, maar je komt er niet onder uit dat een interessante performance met de dag belangrijker wordt om aandacht te winnen.

Verder nog een analyse door Hans van de jongste generatie publiek (tussen 15 en 25 jaar):

“De jongste generatie is gekarakteriseerd met behulp van de termen slimmer, sneller en socialer. Het woord zelfbewuster zou ook goed in het rijtje passen. [...] Groepen en groepjes zijn belangrijk. Tegelijk hecht men al op jonge leeftijd aan authenticiteit bij zichzelf en bij vrienden. Maar er is geen conflict tussen sociaal en authentiek. Binnen de eigen groep is authenticiteit essentieel. Zoals gezegd: je moet authentiek zijn om erbij te horen.”

Wanneer authenticiteit een belangrijke rol vervult bij de huidige generatie jongeren, weerspiegelt dat zeer waarschijnlijk ook in hun muziekkeuze. Althans, dat zou je zeggen. Ik zie in de huidige muziekbeleving voornamelijk het sociale aspect naar voren komen: het delen. Wanneer bepaalde mensen in mijn omgeving voor mij nieuwe namen laten vallen, wil ik die heel graag horen. Ik download hun muziek en hoop de verwachte verrassing te krijgen. Ben ik dan nog wel zo authentiek? Zijn we dan niet een grote kudde schapen?

Of is ‘authenticiteit’ anders te interpreteren? Wil de jongere generatie zich graag identificeren met authentieke muzikanten? Ik denk dat dit steeds belangrijker gaat worden. Alhoewel de trend dit tegenspreekt.

Esmee Denters is populair onder de jongeren maar absoluut niet authentiek. Lisa (winnaar laatste X Factor) komt met een opgelegd album met opgelegde liedjes. Als je wint, staat dat in het contract. ‘Halleluja’ prijkt al 10 weken als nummer 1 op de hitlijsten. Dit is een cover (echt?), maar losstaand daarvan, authentiek is de Lisa van nu niet.

Toch denk ik dat (op den duur) de fanbases van authentieke acts duurzamer zijn. Duurzamer dan de vluchtige fans van machinale pop-idolen. Wie staat er bijvoorbeeld morgen bij een optreden van Rafaella of Sharon?

Er zijn nog meer interessante bevindingen van Hans Abbing. Volgende post komt later dit weekend.

Derek Sivers postte deze vraag op z’n weblog, en gaf hem (tot nu toe) 1.003  reacties van musici die het lezen waard zijn als je worstelt met goed bedoeld commentaar op je potentiële nummer 1 hits.