Nu komen er steeds duidelijkere signalen dat de grote majors (EMI, Universal, Sony en Warner) op knappen staan. Nee, echt op knappen. Gaan de majors omvallen net zoals de banken in de financiële sector? Wordt 2010 een rampjaar voor de grote vier?
Ik ga daar ‘ja’ op durven antwoorden. En ze zullen de financiële crisis niet de schuld kunnen geven…

In 2009 is een major vooral een netwerkpartij. Zij kennen de juiste mensen doordat ze in de afgelopen decennia met diverse partijen hebben mogen werken. De beste pluggers, beste producers, beste marketeers of beste muzikantenscouts zitten in het adressenbestand.

In 2009 ziet een major dat verkoop van muziek moeizaam gaat. Tien jaar geleden moest je 100.000 platen verkopen wilde het label een ‘platina’ plaat ophangen in het kantoor. In juni 2009 zijn dat er nog maar 50.000. De helft.
Voor ‘goud’ geldt eenzelfde vermindering, bij een singel geldt zelfs dat 10.000 plaatjes nu genoeg zijn voor een ‘Goude Singel’ waar het in 1999 nog 50.000 waren. Verkoop loopt terug en muziek wordt -of is eigenlijk al- vluchtiger.

In 2009 ziet een major dat de live-opbrengsten of auteursrechten nog enige houvast bieden. Om enige vorm van stabiliteit te garanderen doet het 360-graden-contract een razend snelle intreden. In alle inkomsten van de artiest wordt een ’share’ voor de platenmaatschappij geëist. Sterker nog, er wordt nog nauwelijks een deal getekend zonder dat de artiest (een gedeelte van) zijn auteursrecht overdraagt aan de maatschappij.

In 2009 weet de major dat een goede plaat opname geen mega-budget hoeft te kosten. Thuisstudio’s ontwikkelen razendsnel en voor opnames van drums of strijkers wordt heel efficiënt opgenomen vanwege goed voorbereiden bands met strakke pre-producties. De platenmaatschappij als verkapte bank wordt minder noodzakelijk.

In 2009 is het voor een major net zo lastig als voor een indie-label of DIY-artist om je product in winkels (verkoopbaar) te krijgen. Fysieke winkels worden minder belangrijk door de terugloop van CD-verkopen, maar vooral door de digitale ontwikkeling waarbij iedereen zijn/haar muziek online kan verspreiden of verkopen.

In 2009 ziet een major de steeds krachtiger wordende PR-molen van de social networks. Daarmee concludeert een major direct dat de aangenomen PR-medewerkers met prima salarissen kostentechnisch niet rendabel zijn.

In 2009 ziet de major maar weinig nieuwe mainstream artiesten, en al helemaal van Hollandse bodem. Ook in 2009 is er geen nieuwe Anouk, Kane, Blof of Ilse de Lange opgestaan. Het is lastig om een jarenlange carrière in de top van de charts te hebben. Daarentegen komen steeds meer artiesten uit niches boven drijven door het internet die de aandacht opeisen van steeds meer mainstream fans.

Dan 2010.

In 2010 kunnen de major-kantoren en salarissen maar moeilijk worden bekostigd door bovenstaande ontwikkelingen. De ‘oude’ cashcows kunnen simpelweg niet genoeg omzet genereren voor de majors om te blijven bestaan in de huidige hoedanigheid.

In 2010 tekenen nog steeds artiesten bij majors, maar slimme en doorgewinterde artiesten zien niet meer in waarom zij een groot deel van hun inkomsten zouden weggeven aan de major. Een record-deal is alleen aantrekkelijk als het bedrijf meer geld weet te genereren voor jou dan wanneer je het helemaal zelf zou doen. Voor artiesten buiten de mainstream is dat pertinent niet het geval.

In 2010 bestaan de majors (nog) niet uit voornamelijk twintigers, en leveren daarom niet de nodige meerwaarde op het gebied van nieuwe en sociale media. De ‘oudere’ generatie loopt achter in deze ontwikkelingen en weet niet op te boksen tegen de kracht van crowdsourcing en hoe dit succesvol in te zetten zonder een artiest dood te drukken door belangenverstrengeling.

In 2010 zou het zomaar kunnen gebeuren. Nokia neemt de catalogus van bijvoorbeeld Universal over. Organisaties worden gedownsized. Kleine bedrijven of ZZP-ers poppen overal op om kleinschalige vertegenwoordiging op te pakken om zo gericht en specifiek te werken aan carrières van muzikanten.

Of kunnen de grote platenmaatschappijen dit onheil nog afwenden door innovatieve strategieën?
Wie het weet, mag het zeggen…

“Nog liever hebben we een 360 deal met een grote maatschappij maar ja… (‘k heb ook weinig tijd om daar veel energie in te stoppen)”

Niets, maar dan ook helemaal niets, komt je aanwaaien in de muziek.
Als jij te weinig tijd hebt, gaat de manager het wel even regelen? Forget it! Zonder de 110%-mentaliteit (alles voor de muziek) zal je nooit interessant zijn voor belangrijke ‘gatekeepers’ in de muziek. Laat staan voor het management.

Mijn eigen favoriete beeldspraak om dit nog duidelijker te duiden:

De band/artiest is de motor van de auto. De manager zit achter het stuur. Hoe harder de motor draait, hoe belangrijker goed stuurwerk wordt. Bij een pruttelende motor valt er heel weinig te sturen.

Als je een reis gaat maken, dan moet je er zeker van zijn dat je (binnen een bepaald tijdsbestek) het vooropgestelde doel gaat halen / in de buurt gaat komen. Alleen mensen met zelf te veel tijd gaan dat doen in een auto waar de motor op 40% draait. Anderen kiezen andere opties…

Keith Harris is afgelopen maandag op uitnodiging van MCN overgevlogen vanuit Engeland om een masterclass te geven over muziek management. Sinds 1977 staat Keith de grote Stevie Wonder bij, voornamelijk als personal manager. “If you wanted to speak with Stevie, you speak to Keith first.” Daarnaast werkte hij als marketing manager bij Motown. Hij promootte Marvin Gaye, Diana Ross, Smokey Robinson, The Commodores, Rick James en The Supremes.

Wat zijn de ervaringen van deze topmanager en wat kunnen we van hem leren?
Om te beginnen, en goed om te herhalen, zegt Keith aan het begin van zijn college: “We are working with art. So there are no precise right answers. All I share today is the way I see it.”

The Manager
“The manager is the interface between art and commerce. You are right in the middle. If you wanna make a living out of art, you need to know the commercial opportunities. Make sure you know what the artists’ needs and goals are for adapting the commercial targets.”
“When you engage with an artist look for three points:

1. Fundamental talent:
   Someone you can believe in as a manager. 90% of the time people will bring you down in the industry (record labels, tv-shows for instance). So you need to have total faith in your artist.
2. The artist must have something unique:
   And other people can see it too.
3. Artist must be prepared to work (very hard):
   You have to take every chance you will get. There is too much competition. If that means doing a morning show at 05.00 AM in the morning after a live concert till midnight, you do it. If you don’t wanna do it, someone else will.

“A manager needs to know a little bit of all (at least). And more vital: you need to know when you need specialists advice. For instance a record deal. Lawyers can notice the small changes which take place in recording contracts you can’t tell.”

“Energy is vital to make things happen.” A favorite quote of Keith: “Luck. The harder I work, the more lucky I get.”

360-deals
“Back in the ’60′s loads of record companies applied 360-deals. Boundries were broken down because of the unfairness for artists. It is nothing new what is happening now.”

The Robbie Williams deal (classic 360)

“What is missing in 360-deals for the standard artist? The 60 (?) million pounds Robbie got for signing this deal.”
“A downer of 360-deals is that if you fall out with your record company, you have no way to get income without involvement of the record company.”

Detailed information: “Good to know of is The Matrix-agreement. The record company of the country that signed the artist (i.e. Universal Holland) always get more money then the country where it is an success (Universal France). Therefor Universal France will put more efforts in French artists. Universal France will not benefit when a Dutch artist of Universal Holland will have big successes. Something likely happend with Kylie Minogue ‘I Can’t Get You Outta My Head’. It was major in Australia but other big EMI (?) labels around the world refused to put efforts in the song. The big boss had to insist personally to release this song in every country, selling more than 6 million copies. So be aware when a contract says ‘worldwide’. It only means they have got the rights. Not a promise to release worldwide.”

Miscellaneous

“Artists are getting record companies.”
“It used to be: music first. Now careers are not set up round music anymore. It is the ‘heat’. How much story/media attention and action can you set before the release?”
“Control is commerce.”
“To attract a fanbase is the hardest part.”