Erwin Blom: “Kees de Koning is eigenaar van Top Notch, het label dat langzamerhand zijn vleugels van hiphop naar andere terreinen aan het uitslaan is. Ook is hij manager van Anouk en verantwoordelijk voor Artist & Repertoire bij Universal. Een bevlogen aflevering van Top Names waar de liefde voor muziek vanaf spat. [...] De Koning komt niet uit een tijd waarin de plaat- of cd-verkopen enorm waren en heeft dus de afname van verkoop nooit hetzelfde als anderen ervaren. Hij vindt dan ook dat we in een mooie tijd leven. [...]

Verplichte kost voor wie van muziek houdt!”

De band Krach was in volle gang richting hun albumrelease. Vanaf het begin van dit proces monitor ik het release proces vanuit management ogen op deze blog. Wat moet er geregeld worden, en hoe pakken we dit aan?

[Aflevering 1: preproductie en albumplanning]
[Aflevering 2: in de studio en nadenken over de release]
[Aflevering 3: de bandnaam veranderen]
[Aflevering 4: release & design plannen]
[Aflevering 5: de Kompakt Disk release en steeds meer aandacht]
[Aflevering 6: de platenmaatschappij komt om de hoek kijken]

Vanaf aflevering 5 is de behoorlijke reuring rondom Krach omgeslagen in steeds meer aandacht van pers en industrie. Maanden verder blik ik terug op een zeer spannende maand: december 2010. Boekingskantoor is gekozen, de labels trekken aan m’n jasje. En airplay op de nationale radio nummer 3 wordt er ook niet minder op nu Krach Serious Talent is. Eurosonic én Noorderslag staan op het agenda. Wat gebeurt er?

De prille samenwerking met het strak georganiseerde en professionele Friendly Fire leert ons direct dat de aandacht voor Krach groeit. Zomerfestivals kloppen op de deur, en Roel (boeker Friendly Fire) wil een album release showtour doen. Het plan: klein aantal zalen, in de kleine/kleinste zaal, verspreid over het hele land.

In de maand november zeg ik nog stoer tegen de jongens dat we het zeer waarschijnlijk zonder label gaan doen. ‘Het’ is in dit geval: de plaatrelease. Het albumdesign is afgerond. De planning ligt klaar. De offertes voor het drukken zijn doorgenomen. Morgen, op z’n laatst eind van de week, zet ik de persen aan het werk voor het drukken. Na deze rustgevende gedachten belt niet veel later 3voor12 op.

Na de KD-release is het enthousiasme niet minder rondom de band geworden. De show staat als een huis en het debuutalbum wordt geprezen door de 3voor12-journalisten en hun team. Het enthousiasme spat er van af, en er wordt een voorstel gedaan. 3voor12 wil Krachs clubshow tour ‘Presenteert’ maken, wat inhoud dat 3voor12 aandacht geeft op radio en internet voor deze shows. “Maar hoe staat het ervoor met een label?”, vraagt 3voor12 zich af. Want externe partijen zijn nou eenmaal gevoelig voor het geloof van andere externe partijen.

Toevalligerwijs wordt er op dezelfde dag nog vergaderd tussen PIAS en 3voor12. PIAS, het label wat Krach twee keer toe heeft verteld niet te willen samenwerken. Toenmalig labelmanager Bram Nieskens ging helemaal voor de band, maar kon de anderen binnen “Speel Het Opnieuw Sam” niet voldoende overtuigen. Dus waarom nu wel?

In de meeting tussen 3voor12 en PIAS wordt het dreigende starten van de persen bij Krach in de groep gegooid. Leon Happé (de nieuwe ‘baas’ van de muziekafdeling Benelux van PIAS) krijgt het benauwd en belt mij direct, diezelfde avond nog, op.
Ik beloof hem even te wachten met persen. Even.

Onderhandelen is pokeren
De week voor dit telefoontje drink ik zeer gezellig een kop thee met Cedric van Snowstar. Hij verdient zijn sporen met I Am Oak en Kensington. Mensen met wie hij samenwerkt zijn vol lof over zijn harde werken, en ik merk ook direct dat ik klik met Cedric. Wat volgt is een bijzonder(e) goede aanbieding.

Een dag later zit ik aan tafel met Leon om ook te luisteren naar zijn aanbieding. Ik heb tijdens het gesprek wel ‘wisselgeld’, want het wordt merkwaardig als ik de afwijzingen van eerder het jaar op tafel leg. Waarom nu opeens wel?
Wat volgt is een vlugge onderhandeling want haast is geboden. We besluiten om al handsfree bellend in de auto door te gaan met onderhandelen, omdat we er na 2,5 uur niet uitkomen. ‘s Avonds ligt er een deal waar we beide content mee kunnen zijn. Althans, dat dacht ik.

Gelukkig zeg ik Leon dat ik er nog een nachtje over slaap.

Ik schud de kaarten opnieuw en Leon is daar alles behalve blij mee. Hoe prettig ik de gesprekken ook vindt met Leon, onze wensen liggen te ver van elkaar af. Ik bedank hem voor de tijd en moeite.

Goedbedoelde adviezen van derden krijg ik per telefoon tot me. Maar met de afwijzing van PIAS op zak wil ik me weer naar Cedric wenden en eventuele mogelijkheden bij Rough Trade. Het is tijd om door te pakken, de Krach-trein stopt niet.

En wat valt er nog de volgende ochtend in de mailbox? Een voorstel van PIAS waarin mijn wensen weerspiegelen.

Onderhandelen is pokeren inclusief het bekende bluffen. De andere partij legt namelijk nooit zijn kaarten op tafel, en is als commerciële onderneming opzoek naar het beste (bedrijfs)resultaat. En terecht: de pijp moet roken.

Krach tekent uiteindelijk een pracht deal met PIAS. Belangrijke overweging uiteindelijk vond ik de kracht van het keurmerk ‘PIAS’, de artiestenstal, de enthousiaste mensen met in het bijzonder de perspromotor. Daarbij krijg ik alle ruimte om de gekozen koers te varen en de planning aan te houden die lag.

De samenwerking heeft Krach naar een volgende fase getild. Onderhandelingen zijn pittig, maar sinds het inkt is opgedroogd, is iedereen ontzettend blij met de keuze voor PIAS.

In de volgende aflevering meer over de aanloop naar de release in de samenwerking met Krach en label PIAS.

Om af te sluiten een paar ervaringen op een rij:

• Slaap altijd een nachtje voor je iets tekent.
• Weet wat je wilt.
• Het draait om business in de business. Persoonlijk kan je nog zo goed klikken, het gaat om inhoud.
• Alles is onderhandelbaar. Alles.
• Vraag altijd advies voor een frisse blik. Heb ik ook gedaan.

Nu komen er steeds duidelijkere signalen dat de grote majors (EMI, Universal, Sony en Warner) op knappen staan. Nee, echt op knappen. Gaan de majors omvallen net zoals de banken in de financiële sector? Wordt 2010 een rampjaar voor de grote vier?
Ik ga daar ‘ja’ op durven antwoorden. En ze zullen de financiële crisis niet de schuld kunnen geven…

In 2009 is een major vooral een netwerkpartij. Zij kennen de juiste mensen doordat ze in de afgelopen decennia met diverse partijen hebben mogen werken. De beste pluggers, beste producers, beste marketeers of beste muzikantenscouts zitten in het adressenbestand.

In 2009 ziet een major dat verkoop van muziek moeizaam gaat. Tien jaar geleden moest je 100.000 platen verkopen wilde het label een ‘platina’ plaat ophangen in het kantoor. In juni 2009 zijn dat er nog maar 50.000. De helft.
Voor ‘goud’ geldt eenzelfde vermindering, bij een singel geldt zelfs dat 10.000 plaatjes nu genoeg zijn voor een ‘Goude Singel’ waar het in 1999 nog 50.000 waren. Verkoop loopt terug en muziek wordt -of is eigenlijk al- vluchtiger.

In 2009 ziet een major dat de live-opbrengsten of auteursrechten nog enige houvast bieden. Om enige vorm van stabiliteit te garanderen doet het 360-graden-contract een razend snelle intreden. In alle inkomsten van de artiest wordt een ’share’ voor de platenmaatschappij geëist. Sterker nog, er wordt nog nauwelijks een deal getekend zonder dat de artiest (een gedeelte van) zijn auteursrecht overdraagt aan de maatschappij.

In 2009 weet de major dat een goede plaat opname geen mega-budget hoeft te kosten. Thuisstudio’s ontwikkelen razendsnel en voor opnames van drums of strijkers wordt heel efficiënt opgenomen vanwege goed voorbereiden bands met strakke pre-producties. De platenmaatschappij als verkapte bank wordt minder noodzakelijk.

In 2009 is het voor een major net zo lastig als voor een indie-label of DIY-artist om je product in winkels (verkoopbaar) te krijgen. Fysieke winkels worden minder belangrijk door de terugloop van CD-verkopen, maar vooral door de digitale ontwikkeling waarbij iedereen zijn/haar muziek online kan verspreiden of verkopen.

In 2009 ziet een major de steeds krachtiger wordende PR-molen van de social networks. Daarmee concludeert een major direct dat de aangenomen PR-medewerkers met prima salarissen kostentechnisch niet rendabel zijn.

In 2009 ziet de major maar weinig nieuwe mainstream artiesten, en al helemaal van Hollandse bodem. Ook in 2009 is er geen nieuwe Anouk, Kane, Blof of Ilse de Lange opgestaan. Het is lastig om een jarenlange carrière in de top van de charts te hebben. Daarentegen komen steeds meer artiesten uit niches boven drijven door het internet die de aandacht opeisen van steeds meer mainstream fans.

Dan 2010.

In 2010 kunnen de major-kantoren en salarissen maar moeilijk worden bekostigd door bovenstaande ontwikkelingen. De ‘oude’ cashcows kunnen simpelweg niet genoeg omzet genereren voor de majors om te blijven bestaan in de huidige hoedanigheid.

In 2010 tekenen nog steeds artiesten bij majors, maar slimme en doorgewinterde artiesten zien niet meer in waarom zij een groot deel van hun inkomsten zouden weggeven aan de major. Een record-deal is alleen aantrekkelijk als het bedrijf meer geld weet te genereren voor jou dan wanneer je het helemaal zelf zou doen. Voor artiesten buiten de mainstream is dat pertinent niet het geval.

In 2010 bestaan de majors (nog) niet uit voornamelijk twintigers, en leveren daarom niet de nodige meerwaarde op het gebied van nieuwe en sociale media. De ‘oudere’ generatie loopt achter in deze ontwikkelingen en weet niet op te boksen tegen de kracht van crowdsourcing en hoe dit succesvol in te zetten zonder een artiest dood te drukken door belangenverstrengeling.

In 2010 zou het zomaar kunnen gebeuren. Nokia neemt de catalogus van bijvoorbeeld Universal over. Organisaties worden gedownsized. Kleine bedrijven of ZZP-ers poppen overal op om kleinschalige vertegenwoordiging op te pakken om zo gericht en specifiek te werken aan carrières van muzikanten.

Of kunnen de grote platenmaatschappijen dit onheil nog afwenden door innovatieve strategieën?
Wie het weet, mag het zeggen…

Net zo vaak schemert op het einde van die verzoekmailtjes toch de vraag door of ik niet ‘iets kan betekenen’ voor de band in kwestie. Dat vraag ík mij dan ook af: ‘wat kan jíj betekenen voor mij?’

Vragen staat vrij. Maar als je om een structurele bijdrage vraagt, vergroot dan je kansen op een vervolg. Vrijblijvend aan een buurjongen vragen of hij de merchandise wilt komen verkopen bij een volgend optreden, ach, dat vindt menigeen hartstikke leuk. Als hobby.

Maar in het professionele circuit (lees boekingskantoor, management bureau, publisher of platenmaatschappij) heb je wisselgeld nodig. De logische muzikanten gedachten zijn: ‘de boeker regelt meer optredens voor mij’ of ‘de manager zorgt voor extra connecties en professionalisering van mijn band’. Dat helpt de muzikant in zijn of haar loopbaan. Leuk en aardig, maar de prof krijgt veel van dit soort aanvragen en wil ook bouwen aan een loopbaan.

Als je serieuze partijen voor je wil winnen, bedenk dan op voorhand wat je ze potentieel te bieden hebt. Heel veel bier en gezelligheid is niet voldoende. Boekers raken pas geïnteresseerd als jij kunt aantonen dat je veel geboekt wordt. Inderdaad, omgekeerde wereld. Maar zo werkt het wel. De boeker ziet dan namelijk dat zijn kansen op inkomen reëel zijn.

Puur in mijn eigen straat, het management, heeft ook veel randvoorwaarde. Coaching, tips of adviezen, dat is allemaal wel is een keer te doen voor een fles whiskey of klein bedrag. Maar een band/muzikant structureel gaan managen; dan moet potentie, geloof, visie en gedrevenheid gecombineerd gaan met zicht op inkomsten.

In het begin van je band bestaan zou je je ogen eens kunnen richten op opleidingen. In Haarlem zit Media & Entertainment Management (inHolland) en waar ik gestudeerd hebt Music Management (HKU, Utrecht [mail Betty]). Veel gasten aldaar willen maar al te graag hun theorieën toetsen aan de praktijk. Een win-win situatie!

Neem de mindset van ‘wat heb ik de ander te bieden?’ mee als je overweegt om platenmaatschappijen of andere partijen te gaan benaderen. Let wel: het is vaak ‘one shot, one opportunity’. Dat ene schot moet je zo goed mogelijk voorbereiden en richten.

Schroom echter niet om te blijven mailen met vragen! Ik vind het erg leuk om muzikanten te blijven ontdekken en te helpen in het opzetten van hun muziekbestaan.

Handige tips en uitleg van Rob omtrent platen- / artiestencontracten. Morgen meer over licentie- en publishingcontracten.

Platenmaatschappij
Trend van de afgelopen maanden is het 360-graden-contract. De platenboer verliest enorme inkomsten door de dalende CD-opbrengsten (niets nieuws). Een platenmaatschappij doet niet anders dan veel geld in artiesten investeren met de hoop dit driedubbel terug te zien. Om zijn investeringen beter te dekken (dus niet alleen afhankelijk te zijn van CD-verkoop) zegt hij: we gooien alle inkomsten die binnenkomen voor jou als artiest op één hoop, en we verdelen die inkomsten vervolgens samen. Zou fair kunnen zijn, maar dan moet je contract waterdicht zijn.

Vaak kom je met een maatschappij een dealmemo overeen. Dit zijn twee A4tjes met in normale mensen taal wat je bent overeengekomen. Vervolgens stuurt de maatschappij je de algemene bepalingen ter ondertekening. En hier zit de nummer één valkuil: wat je ook in de dealmemo hebt afgesproken, de algemene bepalingen zijn juridisch gezien bepalend. In andere woorden: je kan nog zo goed onderhandeld hebben en alles staat prachtig in je dealmemo vermeldt, áls er iets staat wat tegenstrijdig is met de bepalingen, is je dealmemo afspraak geen fluit waard.

Hoe los je dit op?

Een extra kolom in de dealmemo met de vermelding van ‘afwijking algemene bepalingen’ waarbij je woord voor woord uitstippeld wat in artikel nummer x van de algemene bepalingen niet van toepassing is / anders zou moeten zijn geformuleerd.

Tijdens het tekenen ben je de beste vrienden. Dat blijft waarschijnlijk en hopelijk ook zo. Het contract wordt alleen echt essentieel als er oorlog uitbreekt tussen jou en de maatschappij. Ga dus ook met die gedachten (hoe gek dat ook is) het contract bekijken. Wat als de oorlog tussen ons uitbreekt? Hoe sterk sta ik dan?

Om je eigen positie sterk te maken zorg dan voor voldoende alarmbellen in je contract, een contract openbreking wanneer een album break-even heeft bereikt (of Goud of Platina, wat jij wil), voeg een release overeenkomst toe en laat wat marketing de revue passeren.

Andere handige tips:

• Territorium
  Wereldwijd? Is dat wel zo handig?
• Overtredingen
  Wanneer een artiest groffe overtreding maakt (hij brengt bij concurrent een plaatje uit bijvoorbeeld) dan kunnen daar hoge boetes voor staan van wel 5.000 euro per dag. Deze clausule moet je weg onderhandelen. Daarbij hanteren sommige majors het ‘niet in gebreke stellen’. In de wet staat dat bij een groffe overtreding de persoon een aanmaning moet ontvangen en binnen een deugdelijke termijn zijn fout goed mag maken. Dit ‘in gebreke stellen’ wordt door bepaalde maatschappijen geschrapt. Niet de bedoeling!
• Merkrecht
  Als het om je artiestennaam of URL gaat, geef daarin nooit je rechten weg.
• Definities
  De definities van een contract zijn ongelofelijk belangrijk. Definities herken je doordat ze met een Hoofdletter worden geschreven. “De Artiest heeft recht op zes exemplaren van zijn Werk” om maar iets te verzinnen.
  Alles wat gedefineerd wordt moet zo objectief en meetbaar mogelijk zijn. Enkele troebele definities: ‘alle mogelijke manieren’, ‘redelijk’, ‘muziekbranche gebruikelijke’, ‘nog niet bekende technieken’.
• Remix, re-edit, reproductie
  Die mogen alleen worden gemaakt met nadrukkelijke toestemming van de artiest. In sommige gevallen wordt er aan de artiest voorbij gegaan.
• Termijn verplichtingen
  Bij het aflopen van een bepaalde verbintenis is een maatschappij verplicht een seintje te geven, zodat je kan bepalen of je wel of niet doorgaat met hetgeen. Wanneer in een artikel wordt gerept dat maatschappij x hier niet verplicht toe is: schrappen!
• Statements verplichting
  Een van de weinige verplichtingen van een maatschappij is inzicht geven in de inkomsten door middel van een statement. Dit moet de maatschappij een x aantal keer per jaar doen. Ook hier wil de maatschappij zich wel eens van een van zijn weinige verplichtingen ontdoen: schrappen!

En zo zijn er nog meer diepgaande tips van een ervaren advocaat die alleen aan de hand van uitgebreide voorbeelden uit te leggen zijn. Hoe dan ook is er belangrijke lering te trekken uit deze workshop.

Wanneer je een contract gaat tekenen met tientallen A4tjes algemene bepalingen schakel je een juridisch adviseur in. Het inschakelen van een advocaat naderhand wanneer dingen mislopen is duurder.

Rob van Dongen

Marketingfacts en EHPO meldde het al:
Fabchannel is genoodzaakt te stoppen. Zelf gooien ze hun modder naar… de platenmaatschappijen.

Fabchannel:
“After nine passionate and beautiful years of sharing the most amazing concert recordings with you, Fabchannel is stopping. A great number of record labels still won’t allow us to record their artists. This prevents us from offering what we need to keep Fabchannel alive.