Door het goede nieuws van Krach luister ik iets meer 3FM dan normaal. Zo ook vanochtend in de auto en was Ilse de Lange te gast bij Giel Beelen. Ze vertelde over haar nieuwe website en dat zij de eerste was die van een nieuwe dienst gebruik maakte: MobyNow.

Met alle verschillende sociale profielen is het moeilijk om nog te kunnen volgen / bijhouden wat er over je wordt gezegd. MobyNow bundelt dit alles en brengt het overzichtelijk naar jouw website. Eens uitpluizen wat MobyNow nou is…

Moby voegt alle social media real-time samen tot één bron. Dit hebben ze als testcase gedaan met het Rabobank wielrenners team. Om de koers maar ook vooral de interactie en foto’s te kunnen blijven volgen, werden alle social media uitingen gerelateerd aan de renners van Rabobank bij elkaar gebracht. Zie hier het resultaat: http://now.rabosport.nl/

Ditzelfde heeft Moby ook gedaan voor of in samenwerking met Ilse de Lange. Aan de ene kant zie je alle input en communicatie van Ilse zelf, maar een veel prominentere plek hebben de fans gekregen op haar website. Alle content die je in eerste oogopslag ziet komt van de fans. Een fantastische ‘beloning’ voor mensen om ze zo actief bij je te betrekken.

Een klein leuk en belangrijk detail is dat wanneer Ilse of de Raborenners via Moby content uploaden, je niet meer bij de onpersoonlijke c.q. algemen Moby site belandt. Nee, de content bekijk of beluister je dan automatisch op jouw website. Met andere woorden: je website wordt weer je ‘landing dock’ voor geïnteresseerde die weleens door zouden kunnen gaan klikken op je website voor nog meer interessante informatie. Goud!

Dat wil ik ook wel eens (uit)proberen! Maar helaas. Het lijkt een pilot en alleen door persoonlijk contact met Moby op te nemen, kun je wellicht ook jouw website ontwikkelen via MobyNow. Rabobank en Ilse de Lange suggereren dat dit een exclusieve dienst is waar naar alle waarschijnlijkheid ook euro’s bij zijn gemoeid voor de usability. Via Marco Derksen begreep ik dat er niks exclusiefs aan is, dus binnenkort maar eens contact op nemen!

Hoe dan ook, deze ontwikkeling van MobyNow ga ik op de voet volgen en is een enorme inspiratie!

Check Ilse de Lange haar nieuwe website powered by MobyNow

De band C-Mon & Kypski komt met een hoogstandje ‘web 2.0′, marketing en fanbasing. One Frame of Fame. De basis is heel simpel (dat is het altijd met goede ideeën) en technisch perfect aangeboden.

Iedereen kan in de nieuwe clip van C&K ‘meespelen’. En wie wil dat nou niet?

Wanneer je de website van One Frame of Fame bezoekt, staat er in drie stappen duidelijk uitgelegd wat je hier kan doen:

1. C&K laat een frame zien van de muziekclip.
2. Jij doet precies na wat op dat frame te zien is
3. C&K voegt het frame toe aan hun muziekclip.

Op moment van schrijven hebben 4480 mensen hier aan meegedaan. Dat zijn 4480 mensen die hoogstwaarschijnlijk ook de moeite hebben genomen om de clip terug te zien en te luisteren naar de nieuwe singel. Bijna 5000 mensen die je singel al hebben gehoord en hebben bijgedragen. Dat is promotie ten top en crowd-sourcing ten top.

Vervolgens wil je natuurlijk laten zien aan iedereen dat jij in de clip van C&K zit. Met een druk op de knop van je favoriete sociale media plaats je automatisch een linkje op Twitter, Facebook of Hyves. Veel meer mensen dan die 4480 komen in aanraking met het principe, kijken of beluisteren het, maar doen verder niet mee. Kennen we de term ‘viral marketing’ nog? Drijft op het principe dat je iets zo leuk vindt, dat je het graag aan je vrienden doorstuurt. Zonder distributie-budget verspreid jouw -in dit geval- filmpje zich razendsnel. Over de hele wereld.

C&K haalt het NOS-journaal met hun actie. Weer exposure aan een hele hoop potentiële nieuwe fans.

Een idioot goed idee om je naamsbekendheid een vette boost te geven. Meer dan 5000 potentiële fans zullen de aanstaande C&K clip gaan bekijken om te zien of ze in een frame voorkomen. Er zijn namelijk -helaas- maar een kleine 1400 frames te verdelen. Dat betekent wel weer dat 1400 fans worden beloont, en die zullen de videoclip delen op hun sociale profielen met de titel: ‘ik zit in een videoclip!!!’.

Zo doen we dat in 2010. En die singel… klinkt helemaal zo gek nog niet…

Ik was niet op de hoogte van deze gast: Nalden. Zijn naam wel is voorbij zien komen, maar na het zien van zijn interview bij DWDD buitengewoon geïnteresseerd geraakt. Hoe hij ‘branding’ toepast is een goede inspirator voor muzikanten. Filmpje het bekijken waard, en daarna even naar zijn website.

Erwin Blom, door vele terecht gezien als Twitter-goeroe, presenteerde vanmiddag zijn boek Handboek Communities. Los van het feit dat dit boek allerlei interessante teksten bevat, is de release van dit succesvolle boek minstens zo interessant. Wat kunnen wij in de muziek leren van het uitbrengen van een boek? Nou, een hele hoop…
Mijn verslag van de middag.

Erwin Blom begon zelf met het vertellen van zijn verhaal rondom zijn boek. Het principe voor zijn ‘succes’ is eigenlijk heel simpel: sociale netwerken en dan vooral Twitter.

Door te vertellen waar hij mee bezig is en met mensen zijn passie te delen, vinden andere het interessant om dit ook weer met hun vrienden/kennissen te delen. Het oer-oude en best bewezen marketingprincipe: mond-tot-mond-reclame.

Vooral door het berichten van hoe het boek steeg in de boekcharts ging er steeds meer rondom het boek leven. Het moment dat het boek ook daadwerkelijk op de deurmat werd bezorgd, ontstond binnen no time een foto-bust op Flickr van mensen die trots wilde laten zien het boek te bezitten.

Vervolgens ging Erwin door en kwam met een gratis downloadable *.pdf bestand van het boek. Deze versie was gratis en het bood mensen de gelegenheid te adverteren. De pagina’s werden makkelijk en tegen betaling gevuld en het pdfje is meer dan 10.000 keer gedownload. Adverteerders blij. Erwin blij. Mensen blij.

Het verhaal kreeg extra dimensie toen Petra de Boevere alias het meisje van de slijterij haar bevindingen met ons deelde. Haar zeer ontwapende en gezellige manier van praten zorgde ervoor dat heel de zaal haar met luid applaus van het podium begeleide. Zij zag een verschuiving van de 4 P’s (product, plaats, promotie, prijs) in de sociale media c.q. internet. Daar geldt: passie, persoon, profilering en promotie. Waarheid als een koe.

Ook Hyves en Sellaband waren aanwezig om te vertellen over hun sociale media ervaringen. Deze beide presentaties vond ik wat tegenvallen. De vertegenwoordiger van/voor Hyves, Yme Bosma, vertelde over het gebruik van Hyves op het kantoor. Zou dat moeten kunnen en/of mogen? Door hem zelf werd al opgemerkt dat het pand vol ZZP-ers zat. Niet echt een geweldige plek om Hyves op deze gekozen manier te promoten. En dat promoten lag er nogal dik boven op. Te dik.

Het tempo werd helemaal uit de presentaties gehaald door Dagmar van Sellaband. Hij had problemen gehad met het arriveren op de locatie, waardoor hij een heel stuk had gemist van de vorige sprekers. Zijn presentatie sloot totaal niet aan en was voor vele gesneden koek. Hij verleidde zichzelf ook nog om onverstaanbaar te gaan bakkeleien met iemand op de eerste rij. Op Twitter ontstond voornamelijk een kritisch geluid rondom de P van Passie die het Slijterijmeisje zo goed had geïntroduceerd. Die was bij Dagmar ogenschijnlijk ver te zoeken.

De vertegenwoordiger van Nu.nl (Jesse Burkunk) zorgde weer voor wat frisse elan. Wat ook hij sterk benadrukt, en wat langzaam de boodschap is in deze pittige blogpost, is de kracht van sociale media in het creëren van waarde. Let op, waarde. Oude verdienmodellen zijn te veel gefocust op het woordje ‘verdien’ in dit woord. Natuurlijk mag er geld worden verdient, dat doet Erwin Blom nu ook met zijn boek, maar sociale waarde creëert een breed draagvlak voor een -jaja- community om geld te gaan besteden.

Ronald van den Hoff bevestigt dat deze manier van denken ook toepasbaar is voor seats2meet. Deze vergaderlocatie waar Erwin zijn presentatie deed, is totaal ‘sociaal’ ingericht in bedrijfsvoering. Zo kwam ik erachter dat seats2meet voor ZZP-ers vrij toegankelijk is. Dat betekent: gratis thee, gratis koffie, gratis lunch en gratis wifi. De locatie verdient haar geld door warme aanbevelingen en personen/bedrijven die (prive) vergaderruimtes afhuren. En dan niet per zaal. Nee, per stoel. Innovatieve en buitengewone locatie!

Deze dagbeschouwing sluit ik af met afsluiter Martijn Aslander die beweert dat Twitter de Nobelprijs voor de vrede zou moeten krijgen. Hij ziet in Twitter een medium dat sexe, leeftijd, achtergrond, opleiding, ervaring en etniciteit totaal ondergeschikt maakt en daarmee ‘super sociaal’ is. Mooie gedachten.
Helaas was het zuurstof in de ruimte op, en wilde men graag gaan borrelen. Daarom was Martijn, jammergenoeg, dit keer zeer bondig en kort in zijn praatje.

Goed.
Het Handboek Communities-event was een pracht plek om wat mensen te ontmoeten. Zie ook de fotostream hier beneden van Punkmedia. Maar ook een bevestiging dat we in de muziek nog absoluut niet genoeg gebruik maken van ons online sociale netwerk. Wat Erwin laat zien in dit inspirerende voorbeeld is de waarde die continue wordt gecreëerd in zijn netwerk. Mensen willen er maar aandacht aan blijven schenken, wat resulteert in mooie verkoopcijfers. De kracht van Twitter valt niet (meer) te ontkennen. Ook voor de muziek niet.

Presentatie Erwin Blom (by Punkmedia)

Petra de Boevere (by Punkmedia)

Martijn Aslander (by Punkmedia)

Bob weet in de laatste twee/drie alinea’s simpel en krachtig neer te zetten waar je focus moet liggen als muziekondernemer.

We raakte aan de praat en voordat hij vertrok gaf hij mij een exemplaar van zijn nieuwe boek/essay ‘Van hoge naar nieuwe kunst‘, welke vooral is gericht op de muzieksector. Van de week eindelijk aan toegekomen om is te lezen. Misschien geen wereldschokkende nieuwtjes, maar wel zeer bruikbare en duidelijke punten ter overpeinzing.

Het boekje gaat voornamelijk in op de hoge kunst (kort door de bocht het klassieke concert of een opera voorstelling) en de nieuwe kunst (popmuziek, rap, dance) en dan met name de beleving van deze kunstvormen. Gedrag, sfeer, publiek en ontwikkelingen worden belicht. Hans geeft een paar mooie en onderbouwde bevindingen.

Hans Abbing over het muziek-publiek:

“De doorsnee liefhebber wil geen moeite doen; hij wil vooral meer van hetzelfde. Maar dit geldt niet voor de specialist. Elke kunstvorm kent een kleine groep van specialisten en een grote groep van ‘gewone’ liefhebbers. De specialisten zijn van mening dat echte kunst er alleen is voor mensen, die moeite doen. [...] De specialisten verliezen uit het oog dat het merendeel van de gewone liefhebbers helemaal geen moeite wil doen en ook niet wil leren. Ze kunnen ook genieten zonder details te onderscheiden. Zelfs na eindeloos herhaald luisteren of kijken blijven bepaalde details hun ontgaan. Voor hen is dat geen probleem.”

Als artiest kan je deze constatering nog wel eens uit het oog verliezen. Wil je een publiek benaderen naast ‘specialisten’, houdt dan rekening met de ‘luiheid’ van het publiek. Waarom is Frans Bauer zo belachelijk populair? Simpel. Het is simpel.
Dat betekend niet dat je ook Frans Bauer-muziek moet gaan maken. Integendeel. Naar mijn vrije interpretatie mag je wel kritisch kijken naar je song als je ‘populaire’ muziek wil maken. Maak je het voor het publiek niet te moeilijk?

Wat betreft podium performance en sfeer zegt Hans:

“Het publiek verwacht bij klassieke muziek een zeer goede uitvoering, die van orkest tot orkest maar weinig mag verschillen, en het poppubliek verwacht vooral een persoonlijke uitvoering die sterk verschilt van die van artiesten die hetzelfde werk uitvoeren. Het publiek verwacht eveneens dat de concerten binnen één serie telkens anders zijn. Door een verschillend verlopende communicatie tussen spelers en publiek is dat ook meestal zo. Vooral de sfeer verschilt. Het is niet toevallig dat de critici in de media relatief veel aandacht besteden aan de sfeer tijdens een popconcert.”

Als uitvoerend muzikant heb jíj het meeste vat op de sfeer van je optreden. En dan doel ik niet alleen op de muziek. Creeër ook voor, tijdens en na het concert iets om je concert heen. In Nederland, is mijn ervaring, komt het (muziek)café-publiek eerder naar het muziekoptreden vanwege de sociale gathering, dan dat het de moeite wil doen de muziek te ontdekken. In de basis moet jouw muziek zichzelf verkopen, maar je komt er niet onder uit dat een interessante performance met de dag belangrijker wordt om aandacht te winnen.

Verder nog een analyse door Hans van de jongste generatie publiek (tussen 15 en 25 jaar):

“De jongste generatie is gekarakteriseerd met behulp van de termen slimmer, sneller en socialer. Het woord zelfbewuster zou ook goed in het rijtje passen. [...] Groepen en groepjes zijn belangrijk. Tegelijk hecht men al op jonge leeftijd aan authenticiteit bij zichzelf en bij vrienden. Maar er is geen conflict tussen sociaal en authentiek. Binnen de eigen groep is authenticiteit essentieel. Zoals gezegd: je moet authentiek zijn om erbij te horen.”

Wanneer authenticiteit een belangrijke rol vervult bij de huidige generatie jongeren, weerspiegelt dat zeer waarschijnlijk ook in hun muziekkeuze. Althans, dat zou je zeggen. Ik zie in de huidige muziekbeleving voornamelijk het sociale aspect naar voren komen: het delen. Wanneer bepaalde mensen in mijn omgeving voor mij nieuwe namen laten vallen, wil ik die heel graag horen. Ik download hun muziek en hoop de verwachte verrassing te krijgen. Ben ik dan nog wel zo authentiek? Zijn we dan niet een grote kudde schapen?

Of is ‘authenticiteit’ anders te interpreteren? Wil de jongere generatie zich graag identificeren met authentieke muzikanten? Ik denk dat dit steeds belangrijker gaat worden. Alhoewel de trend dit tegenspreekt.

Esmee Denters is populair onder de jongeren maar absoluut niet authentiek. Lisa (winnaar laatste X Factor) komt met een opgelegd album met opgelegde liedjes. Als je wint, staat dat in het contract. ‘Halleluja’ prijkt al 10 weken als nummer 1 op de hitlijsten. Dit is een cover (echt?), maar losstaand daarvan, authentiek is de Lisa van nu niet.

Toch denk ik dat (op den duur) de fanbases van authentieke acts duurzamer zijn. Duurzamer dan de vluchtige fans van machinale pop-idolen. Wie staat er bijvoorbeeld morgen bij een optreden van Rafaella of Sharon?

Er zijn nog meer interessante bevindingen van Hans Abbing. Volgende post komt later dit weekend.

‘Ga jij ook volgende week naar The Death Letters? Nee? Ken je ze nog niet?’ Direct word je getriggerd door het feit dat je ‘iets niet kent’, terwijl een collega/vriend er enthousiast over is. Resultaat: Death Letters opzoeken.

Real-life heb je enkele van deze contact momenten. Het bereik van zo’n [bijna ouderwetse] buzz zal maar langzaam groeien omdat je simpelweg niet de hele dag op een plek bent waar jij in contact staat met honderd(en) andere gelijkgestemde. Een Hyves, Facebook of Twitter bracht daar verandering in.

Een enkeling of eenling ontleent zijn identiteit graag aan een groep (of zoals Seth Godin zegt: een Tribe). Dit is een eeuwenoud principe, en door de komst van online (sociale) profielen een mega-mogelijkheid. Eén enthousiasteling geeft je nu toegang tot 5, 50 misschien wel 500 gelijkgestemde.

Dus nu lukraak 300 vrienden per dag toevoegen? Nee. 2009 staat in teken van ‘defrienden‘, wat bottom-line neerkomt op ‘ontsletten’. Men voelde zich eerst nog stoer dat de teller op 1343 friends stond. Nu: not done! Men voelt zich gebruikt, en goedkoop. De term ‘vrienden’ leek niets meer voor te (gaan) stellen, en daarom verschuift de focus in de online wereld nu naar verbondenheid. Eén-op-één.

Stop je energie in de enthousiasteling, waardoor andere in zijn/haar Tribe dezelfde verbondheid willen opbouwen.